می روی تا بیکسی معنا شود در ماندنم

می روی باور کنم در آینه تنها منم

خاطراتت گم شده در کوچه های رفتنت؟

در گذشته مانده است جان من و حتی تنم

در گریزی بی سر انجامم زتو ، از خاطرات

می روی تامن بمانم ، عشق تو من را صنم

روی دیوار دلم پر شد ز قاب خاطرات

کی توانم با تو بودن ها ز قلبم برکنم؟

می روی تا نگذرد این ساعت و این لحظه ها

بی تو من هم از زمان و زندگی جا می زنم

هرگز به دل امید برگشتت ندادم

با خود بگفتم با غمت دیگر نسازم

وقتی عجین شد قلب من با بی پناهی

گفتم به خود مانند تو هرگز نخواهم

این چندمین بار است برایت می نویسم

اما دریغا می دهی آیا جوابم؟

رفتی تو در غربت و بردی نامم از یاد

لیکن بود نامت همیشه بر زبانم

با سنگ بی رحمی دل پاکم شکستی

این زخم کاری می کند دائم خرابم

گویم به دل اینک ورا بر کن ز یادت

احوال من را پرس و بین من هم جوانم